دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم


این درد نهان‌سوز، نهفتن نتوانم

تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت

من مست چنانم که شنفتن نتوانم

شادم به خیال تو چو مهتاب، شبانگاه


گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم



چون پرتو ماه آیم و چون سایه دیوار

گامی به سر کوی تو رفتن نتوانم



دور از تو، من سوخته در دامن شبها

چون شمع سحر، یک مژه خفتن نتوانم **



فریاد ز بی‌مهریت ای گل که در این باغ

چون غنچه پاییز، شکفتن نتوانم



ای چشم سخنگوی، تو بشنو ز نگاهم

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم